Marokkaanse bosperziken-dadelsalade

Gisteren hadden we in onze bibliotheek in Hoogeveen een etentje met een aantal collega's. 
En niet zomaar een etentje; we hadden met vijf 'chef-koks' gekookt voor de rest. Daardoor krijg je toch een hele andere sfeer dan wanneer je met z'n allen gaat uiteten. Het werd een soort aanschuiftafel met 8 gerechten om van te proeven en te genieten.

Mijn aandeel bestond uit de Griekse Stuffed Peppers, waarvan het recept hier te vinden is en een Marokkaanse bosperziken-dadelsalade. De inspiratie haalde ik uit Plenty More van Ottolenghi, maar van het oorspronkelijke sinaasappel-dadelrecept is niet zo heel veel over gebleven.

Voor wie nog nooit oranjebloesemwater gehad heeft; het is verslavend lekker door madeleines, dikke yoghurt met gegrilde perziken, maar ook in dressings, zoals in onderstaand recept.
Gebruik niet teveel, zeker niet in het begin, want het is toch even wennen aan de smaak. 
En hoewel de geur me niet onbekend voorkomt, moest ik er eerst ook aan wennen om het door het eten te doen. Ik heb andere associaties bij de geur, maar kan het nog niet thuis brengen.
Oranjebloesemwater is in toko's te koop.

Voor mijn collega's die zich afgevraagd hebben wat voor een geuren en smaken ze allemaal tegen zijn gekomen in de Marokkaanse bosperziken-dadelsalade is hier het recept.

75-100 gram slasoorten (rucola, jonge snijbiet, lollo rossa)

3 middelgrote bosperziken

4-6 grote dadels

half bosje radijs, ongeveer 100 gram

een halve rode ui

15 gram koriander

15 gram platte peterselie

flinke handvol blanke amandelen

granaatappelpitten

Voor de dressing

3 eetlepels olijfolie

1 eetlepel frambozenazijn

1 theelepel oranjebloesemwater

1 theelepel honing

1/2 theelepel kaneel

2 theelepels venkelzaad, geroosterd en gekneusd

zout en peper uit de molen

Meng de ingrediënten voor de dressing door elkaar en zet het opzij.

Snijd of schaaf de radijsjes en rode ui in flinterdunne plakjes.
Snijd de perziken doormidden. Haal de pit eruit en, indien gewenst, de schil ervan af en snijd ze vervolgens in partjes. Snijd de dadels in reepjes. Hak of knip de kruiden grof.
Rooster de amandelen in een droge koekenpan en hak het grof.

Schep alle ingrediënten, behalve de granaatappelpitjes, losjes door elkaar.
Sprenkel de dressing erover en strooi tot slot de granaatappelpitjes over de salade.

Hokkaido in een jasje uit het Midden-Oosten

De laatste Hokkaido pompoen uit onze voorraadkelder verdween gisteren in een overheerlijk gerecht uit Plenty More van Yotam Ottolenghi. Terwijl ik meestal zelf de ingrediënten bij elkaar sprokkel om iets lekkers klaar te maken, heb ik me nu volledig overgegeven aan de creatie van deze fantastische kok uit Israël.

Ik nam de tijd om te hakken, te snijden, te vijzelen en te blenderen. Pitten en zaden werden zorgvuldig geroosterd en ik moet toegeven, de geur die dan geleidelijk aan in de keuken overheerst is zo heerlijk dat ik overweeg om alle zakjes en potjes voorgemalen specerijen uit de keuken te verbannen.

Een middag in de keuken leverde behalve het heerlijke pompoengerecht met chiliyoghurt en koriandersaus ook een salade van gekruide kikkererwten, bloemkoolroosjes en mango op.

En het was meer dan de moeite waard.

Pompoen met chiliyoghurt en koriandersaus

750 gram pompoen (schoongemaakt gewogen)

1 theelepel kaneel

6 eetlepels olijfolie

50 gram koriander (blaadjes en takjes)

1 teentje knoflook

20 gram pompoenpitten

200 gram Griekse yoghurt

1,5 theelepel sriracha (pittige chilisaus)

zout en zwarte peper

Verwarm de oven voor op 220 graden Celcius.
Snijd de schoongemaakte pompoen in parten van ongeveer 2 cm dik. Doe de parten in een kom met de kaneel, 2 eetlepels olijfolie, een snuf zout en royaal versgemalen zwarte peper. Meng alles goed door elkaar, leg de stukken op een bakplaat en rooster ze 35-40 minuten tot ze gaar zijn.

Doe voor de kruidensaus de koriander, knoflook, 4 eetlepels olijfolie en een snuf zout in een blender en pureer alles tot een pasta.

Rooster de pompoenpitten in een droge koekepan.

Roer de yoghurt en chilisaus (ik gebruikte overigens harissa in plaats van sriracha) door elkaar.
Leg de pompoenparten op een schaal, verdeel de pikante yoghurt erover, gevolgd door de koriandersaus. Bestrooi het gerecht met de pompoenpitten en eventueel wat extra blaadjes koriander.

Voor de pompoen met chiliyoghurt gebruikte ik de helft van het recept om zo ook nog wat plaats vrij te houden voor de salade van gekruide kikkererwten, bloemkool en mango. Desondanks waren het nog royaal gevulde schalen.

In onderstaand recept heb ik in plaats van de jonge spinazie uit het originele recept wat rucola gebruikt, omdat ik dat toevallig wel in huis had en de spinazie niet. Ik vond het een prima combinatie.

Salade van gekruide kikkererwten, bloemkool en mango

200 gram kikkererwten (gaar)

1 theelepel korianderzaad

1 theelepel zwart mosterdzaad

1/2 theelepel komijnzaad

1 theelepel kerriepoeder

1/2 theelepel kurkuma

1 theelepel (kokosbloesem)suiker

5 eetlepels olijfolie

1 grote ui, in halve ringen

400 gram bloemkoolroosjes

1 rijpe mango

1 rode chilipeper, 

zonder de zaadjes fijngehakt

20 gram koriander

3 eetlepels citroensap

flinke handvol rucola 

of jonge spinazie

zout

Rooster de koriander-, mosterd- en komijnzaad in een droge koekepan tot ze gaan kleuren. Maal ze in een vijzel tot poeder en doe dit mengsel bij de kurkuma, suiker, kerrie en een beetje zout.

Verhit de helft van de olie en fruit de ui 5 minuten op hoog vuur tot hij gaat kleuren. Voeg de specerijenmix toe en fruit alles op matig vuur tot de ui botergaar is. Voeg de kikkererwten toe en neem de pan van het vuur.

Blancheer de bloemkoolroosjes 1 minuut. Giet de bloemkool af en laat de roosjes goed uitlekken. Verhit de rest van de olie en bak de bloemkoolroosjes een paar minuten op hoog vuur tot ze licht gekleurd zijn.

Meng de bloemkool met de gekruide kikkererwten. Voeg de mango, chilipeper, koriander, limoensap en rucola (of spinazie) toe. Schep alles goed door elkaar en serveer de salade lauwwarm of koud.

Fleurige tomatensalade met ananassalie

Onlangs bezocht ik de biomarkt in Emmen. Het zijn maar een paar kraampjes als onderdeel van de reguliere markt, maar met heerlijke producten. Over het algemeen weet ik vooraf bijna nooit wat ik aan eten ga klaarmaken en laat ik me verleiden door de producten die ik tegenkom. Dat ik me in dit geval moest beheersen is wel weer uitzonderlijk. Alhoewel.

Maar zo ging ik naar huis met boterraapjes en verse kurkuma die een bestemming hebben gekregen in de pasteitjes uit Plenty More; palmkool die morgen in de Ribollita verdwijnt; schapenvoetjes (Pied du Mouton) en wilde spinazie die vast samen iets willen ondernemen; Chioggia bieten (zo'n rood-wit gestreepte bietjes) die nog geen bestemming hebben en zeekraal, een knapperige, zilte zeegroente die samen met granaatappelpitjes mijn tomatensalade mocht opvrolijken.

En om deze salade nog fleuriger te maken heb ik er ananassalie overheen gestrooid, waarvan zowel het blad als de bloem eetbaar is.

Bijzonder dat dit weelderig struikje nog volop staat te bloeien bij ons in de tuin, terwijl het al bijna december is. En met de geur van ananas krijg je op zo'n grauwe dag weer even een zonnig gevoel.

250 gram kleine romatomaatjes

1 sjalot

pitjes van een halve granaatappel

scheut olijfolie van goede kwaliteit

handvol zeekraal

blaadjes en bloemen van de ananassalie

(of anders een handvol basilicumblaadjes)

Snijd de tomaten in plakjes en de sjalot in flinterdunne halve ringen. Meng tomaat en ui door elkaar, sprenkel de olijfolie erover en laat het een tijdje staan.

Strooi vervolgens de granaatappelpitjes over de salade; spoel de zeekraal af en leg dit op de salade.

Snipper wat blaadjes ananassalie of basilicum en strooi dit, samen met de bloemen van de ananassalie over de salade.

Sprenkel eventueel nog wat olie over de salade.

Vooral de combinatie van het zilte en zoete, en het pittige van de ui, is erg lekker. Het doet me een beetje denken aan de zomersalade van watermeloen met feta, ui en basilicum.

Salade met aardbeien, groene asperges en halloumi

Onze tuin wordt steeds meer gedomineerd door wilde bloemen, kruiden en fruitplanten. Van gewone salie, tijm, dragon en bieslook tot ananassalie, chocolademunt en eetbare lupine. Onze laatste aanwinsten zijn een gele framboos en een Amerikaanse bosbes, die een mooi plekje bij de andere fruitplanten hebben gekregen.

Twee jaar geleden kochten we de Mara des Bois; een aardbeienras uit Frankrijk met een uitgesproken aroma dat doet denken aan de smaak van bosaardbeien, las ik op een website over dit ras. In Frankrijk worden ze als één van de lekkerste aardbeien beschouwd. Mara des Bois is een zogeheten doordrager, zodat je van juni tot oktober kunt genieten van deze relatief kleine vruchtjes.

Onze oogst is nooit heel groot, maar wel genoeg om steeds een aantal aardbeien ergens in te verwerken, zoals in deze salade met groene asperges, pistachenoten en halloumi; een witte kaas uit Cyprus die zeer geschikt is om te grillen of te bakken. De kaas smelt nauwelijks en krijgt door het bakken een mooie krokante korst. En de zoute smaak van deze gepekelde kaas vormt een mooi contrast met de zoete smaak van de aardbeien.

Voor de salade

jonge bladsla of veldsla

500 gram groene asperges

2 sjalotten

handvol (ongezouten) pistachenoten

250 gram aardbeien

250 gram halloumi

Voor de mosterddressing

2 eetlepels olijfolie

2 eetlepels (vijgen) balsamico-azijn

1 theelepel Dijon mosterd

1 theelepel acacia honing

snufje zeezout

gemalen roze peperkorrels

Snijd het onderste houterige deel van de asperges weg en snijd ze vervolgens in schuine stukken van zo'n 3 cm. Hussel de asperges door een beetje olijfolie, doe ze in een ovenschaal en bak ze in de oven in ongeveer een half uur gaar.

Maak de sjalotten schoon, halveer ze en snijd ze in flinterdunne plakjes.

Snijd de aardbeien in plakjes.

Meng alle ingrediënten voor de dressing door elkaar.

Snijd de halloumi in plakken van 1 cm dik, bestrijk ze met wat olijfolie en bak ze in een pan aan weerskanten goudbruin.

Verdeel de sla over vier borden of doe het in een grote schaal. Verdeel de overige ingrediënten erover en besprenkel de salade met de mosterddressing.

Salade van geroosterde zoete aardappel en rucola

Op deze mooie eerste paasdag wil ik weer eens aandacht besteden aan mijn blog.  

Een tijdje geleden maakte ik deze salade van geroosterde zoete aardappel met rucola, linzen en cashewnoten. Een eenvoudig recept met weinig ingrediënten dat zowel lauwwarm als koud goed in de smaak viel. Het recept zag ik op Pinterest voorbij komen waar in plaats van linzen, wilde rijst door de salade gaat. Maar zowel wilde rijst als puy-linzen, die ik als alternatief had willen gebruiken, kon ik niet vinden. Ik heb nu groene linzen gebruikt en dat smaakt evengoed erg lekker.

De salade wordt op smaak gebracht met een knoflook-citroendressing.

Ik gebruik daar graag gerookte knoflook voor die we een keer op een fair kochten bij Het Kruidenhuisje. Gerookte knoflook is sowieso lang houdbaar, maar het smaakt ook heerlijk! En een bijkomend voordeel is je er geen lookadem aan overhoudt. Zo staat het tenminste ook op de website: extra smaak, lang houdbaar, geen lookadem. 

De nieuwe oogst gerookte knoflook is vanaf juli weer te koop.

Voor de salade

500 gram zoete aardappel, geschild

1 eetlepel olijfolie

1 theelepel chilipoeder

peper en zout

75 gram rucola

200 gram gekookte linzen

(of 200 gram wilde rijst, gekookt)

flinke handvol cashewnoten 

Voor de dressing

4 eetlepels olijfolie

sap en rasp van 1 citroen

1 theelepel agavesiroop

2 tenen (gerookte) knoflook

snufje zout

Snijd de zoete aardappel in blokjes, meng dit met de olijfolie, chilipoeder, peper en zout en verdeel de stukjes over een bakplaat bekleed met bakpapier. Rooster de stukjes in ongeveer 20-25 minuten in de oven op 200' C.

Meng alle ingrediënten voor de dressing met een staafmixer.

Haal de zoete aardappel uit de oven als de stukjes een goudbruin randje hebben.

Meng vervolgens alle ingrediënten voor de salade door elkaar en sprenkel de dressing erover.

De salade is zowel warm als koud te serveren.

Salade van jonge sla met dadels en amandelen

Mevrouw S. heeft me alweer op de vingers getikt. Maar mijn dagen vullen zich op dit moment met zoveel andere bezigheden, dat mijn bijdrage aan m'n eigen blog alleen nog maar bestaat uit het denken eraan. Dat klinkt triest, maar zo is het nu eenmaal. Zelfs het uitgebreid koken en bakken van nieuwe gerechten schiet erbij in.

Gelukkig ben ik wel nog regelmatig aan het fotograferen en probeer ik bij te houden wat andere (food)bloggers bezig houdt. En koken blijf ik natuurlijk doen.

Voor mevrouw S. en al die anderen die met smart wachten op een nieuwe bijdrage op mijn blog, is hier een vervolg op de mutabbaq. Een heerlijke salade van Ottolenghi uit het kookboek 'Jeruzalem'. Inmiddels heb ik al vier varianten op het recept gemaakt en het blijft heerlijk. 

De oorspronkelijke salade wordt gemaakt van jonge spinazie, maar iedere slasoort kan hier wat mij betreft voor gebruikt worden. Wat de salade speciaal maakt zijn de amandelen en stukjes brood die worden gebakken en gekruid met sumak. En natuurlijk de zoete smaak van de dadels. Ik koop zelf verse (Medjool) dadels. De schil daarvan is in ieder geval niet zo taai als de kleinere gedroogde dadels.

Tot slot is deze salade heerlijk met heel veel verse kruiden. Koriander, platte peterselie, munt. Afzonderlijk of een mix ervan. Gebruik wat je lekker vindt.

1 eetlepel wittewijnazijn

1/2 middelgrote rode ui

100 gram ontpitte Medjool dadels

30 gram boter

2 eetlepels olijfolie

2 kleine pitabroodjes of Libanees platbrood

(ongeveer 100 gram)

75 gram ongezouten amandelen

2 theelepels sumak

1/2 theelepel gedroogde chilivlokken

150 gram jonge bladsla

2 eetlepels citroensap

zout

verse koriander, peterselie en/of munt

Maak de ui schoon en snijd deze in dunne halve ringen. Snijd de dadels overlangs in vieren. Meng de ui, dadels, azijn en wat zout en laat dit ongeveer 20 minuten marineren. Giet de azijn eraf.

Snijd het brood in stukjes. Verhit de boter met 1 eetlepel olijfolie en bak hierin de amandelen en het brood goudbruin. Voeg de sumak, een beetje zout en eventueel de chilivlokken toe. Laat het afkoelen.

Meng de sla met het brood en de amandelen. Voeg de dadels met rode ui, de overgebleven olijfolie en citroensap toe. Hak de verse kruiden grof en strooi die erover.

Toren van courgette

Gisteren kwam ik in één van de vele supermarkten bij ons in de buurt deze bolcourgettes tegen. Hij smaakt niet anders dan de bekende langwerpige courgette, maar door de vorm heb je weer andere mogelijkheden in de keuken. 

En zo kreeg onze traditionele Capreselunch een nieuw jasje: tomaat en mozzarella gestapeld tussen plakken gegrilde courgette, Torre di Zucchine. Nu eten we thuis regelmatig een Salade Caprese, maar ik kwam erachter dat ik ieder jaar met Pasen een luxe lunchvariant hiervan maak. Nu dus ook weer.

Uiteraard met de bekende basisingrediënten die, behalve tomaat, mozzarella en basilicum, bij een Salade Caprese horen: goede olijfolie, zeezout, zwarte peper uit de molen en balsamico. De laatste tijd gebruik ik een heerlijke vijgen-balsamico azijn, maar de echte Balsamico Tradizionale hoort een minimaal 12 jaar oude balsamico uit Modena in Noord-Italië te zijn. Meer informatie over deze Tradizionale vond ik op dit blog.

Overigens heb ik de toren van courgette lauwwarm gelaten, waardoor de mozzarella een beetje ging smelten. Je kunt hem ook in z'n geheel nog even in de oven plaatsen, zodat de kaas goed gaat smelten of de courgette juist helemaal laten afkoelen, waardoor het toch meer op een salade lijkt. Mogelijkheden genoeg en dat geldt ook voor de bolcourgette. In gedachten maak ik al foto's van een heerlijke Venetiaanse risi e bisi, de vegetarische variant, geserveerd in een uitgeholde en gegrilde bolcourgette, royaal bestrooid met Parmezaanse kaasschaafsels. Traditioneel wordt risi e bisi op 25 april gemaakt.....

Wie weet.

Per persoon

1 bolcourgette

1 tomaat (roma)

1/2 bol mozzarella

olijfolie

balsamico

Maldon zeezout 

zwarte peper uit de molen

verse basilicum

Snijd de courgette in 6 plakken, besmeer ze met olijfolie en gril ze onder de grill of in een grillpan aan beide kanten bruin.

Snijd de tomaat en de mozzarella in plakken. Maak een stapel van de plakken courgette, tomaat en mozzarella, druppel er wat olijfolie en balsamico over (naar wens) en strooi en tot slot wat Maldon zeezout en zwarte peper uit de molen over. Zet het kapje van de courgette op de toren en garneer het geheel met verse basilicum.

Radicchiosalade met linzen, vijgen en walnoten

Ik mopper wel eens dat er hier, in deze regio, zo weinig bijzondere producten te krijgen zijn. Het voordeel daarvan is wel dat iedere keer als ik in een walhalla terecht kom, ik ontzettend kan genieten van wat ik allemaal aan bijzondere producten tegenkom.
Twee weken geleden waren we weer in zo'n waanzinnige Duitse Marktkauf. En daar zag ik tot mijn grote vreugde radicchio liggen. Van die mooie rode slakroppen.
Ik heb er een salade van gemaakt, gebaseerd op de radicchiosalade van Ottolenghi uit de Guardian. Een en ander heb ik aangepast en toegevoegd. Om eerlijk te zijn vond ik de smaak van gegrilde radicchio, zoals dat in het recept van Ottolenghi staat, helemaal niet zo lekker. Maar dat is natuurlijk persoonlijk.
De vijgen en granaatappelpitten heb ik zelf aan het recept toegevoegd.

100 gram linzen (le puy)

1 laurierblaadje

3 eetlepels vijgen-balsamicoazijn

50 ml olijfolie

1 eetlepel honing

100 gram walnoten

50 gram honing

1/4 theelepel gemalen chilipeper

1/2 theelepel kurkuma

zout en peper

1/2 radicchio

een handvol verse basilicum, dille en peterselie

4 verse vijgen

1 granaatappel

kaas naar smaak 

(bijvoorbeeld een geiten-, schapen- of blauwschimmelkaas)

Kook de linzen met wat zout en het laurierblad. Laat ze vervolgens afkoelen. Maak een dressing van de vijgen-balsamicoazijn, olijfolie en honing. Doe de helft daarvan door de linzen.

Maak een pasta van de honing, chilipeper, kurkuma, zout en peper. Meng de walnoten erdoor en zet ze zo'n 15-20 minuten in de oven op 150' C. Ze moeten droog en crunchy zijn. En een klein beetje plakkerig.

Snijd de vijgen in parten, haal de pitjes uit de granaatappel en snijd de radicchio in repen. 

Maak de salade door de linzen te mengen door de radicchio. Voeg vervolgens de vijgen, granaatappelpitten, kruiden, kaas en walnoten toe. Druppel de resterende dressing over de salade.

Ik heb de salade zelf op een platbrood geserveerd en later opgerold om te eten.

BBQ op de boerderij

Lange tafels, slingerend over het erf van de boerderij, prachtig gedekt met witte kleden, roodgeblokte lopers en bloemen uit de tuin. De zon laat zich precies op het goede moment zien om vervolgens de rest van de avond te blijven schijnen. Wat een prachtige dag en wat een zorg en aandacht is er besteed aan deze barbecue op een geweldige locatie in een mooi Drents dorp. 

Ik had de eer om mee te mogen helpen met het bedenken en maken van salades en andere vegetarische lekkernijen. En als alles ook nog in oude schalen en kommen opgediend wordt is dat voor mij dubbel genieten. 

Bovenstaande fleurige tomatensalade maakte ik van diverse soorten tomaten, lente-ui in de lengte gesneden (voor het graseffect), basilicum, farfalle (vlinderpasta), bosviooltjes uit de tuin, olijfolie, balsamico bianco, peper en zout.

Het restant van de salade aten we een dag later met toevoeging van mozzarella en pistachenoten. Eenvoudig en lekker.

'Lemonade'

'Sangria'

De 'lemonade' en 'sangria' zijn niet van mijn hand, maar het ziet er heerlijk en uitnodigend uit met al die verse vruchten in het sap. Hetzelfde geldt voor de grote bokaal met bowl, een klassieker die altijd wel in de smaak valt.

'Bowl'

Een andere salade die het goed doet bij een barbecue is tabbouleh, een salade uit het midden-oosten gemaakt van couscous of bulghur. Beide kan dus, maar aan couscous is vaak gemakkelijker te komen en is sneller klaar. Er zijn overigens tal van varianten op tabbouleh, de een wat kruidiger dan de ander, maar allemaal heel gemakkelijk en snel te maken. Maak de tabbouleh vooral met ingrediënten die je lekker vindt, zowel wat betreft de kruiden als de groenten. Ik heb voor deze tabbouleh de paprika's gegrild, zodat ze een intensere smaak krijgen.

Gebruik per hoeveelheid couscous ongeveer één tot anderhalve keer zoveel kokend water. Onderstaand recept is voor vier personen.

Tabbouleh

100 gram couscous

2 lente-uitjes of 1 rode ui

4 tomaten

1 komkommer

1 paprika

olijfolie

citroensap

zout en peper

koriander, munt of bladpeterselie

Voor erbij

schijfjes citroen

feta

sla

tomaten

Giet het hete water over de couscous en laat het enkele minuten wellen. Roer de couscous met een vork los en laat het vervolgens wat afkoelen.

Snijd alle groenten in kleine stukjes. Hak de kruiden fijn. Meng een flinke scheut olijfolie en een kleiner scheutje citroensap door de couscous. Voeg de groenten en kruiden toe en breng het geheel op smaak met peper en zout.

Serveer de tabbouleh met sla, tomaten, feta en schijfjes citroen.

Omdat niet iedereen van feta houdt, had ik dit in stukken op de salade gelegd zodat het er ook niet snel doorheen zou verkruimelen. Dat er ook gasten zijn die alleen van feta houden en niet van tabbouleh bleek toen er zomaar twee stukken feta ontbraken.

Behalve de fleurige tomatensalade, de tabbouleh, een salade van verschillende soorten sla met tuinkruiden en pistachenoten, maakte ik nog een salade van witlof, meiraapjes, appel, walnoten en granaatappelpitjes met een lichte mayodressing. Type waldorfsalade nieuwe stijl.
Meiraapjes hebben een milde radijssmaak en kunnen zowel gestoofd gegeten worden als rauw in een salade verwerkt worden. Hier zijn ze dus, julienne gesneden, in een salade verwerkt en opgefleurd met granaatappelpitjes.

Naast een viertal salades maakte ik voor de barbecue een drietal sauzen: een pittige salsa, een zoetzure perzikenchutney en een frisse tzatziki. Het recept voor de tzatziki staat hier. Het recept voor de salsa en de perzikenchutney zal ik binnenkort een keer plaatsen.

Bovenstaande spiezen zijn gemaakt van courgette en kastanjechampignons, gemarineerd in een pestomarinade van 3 delen pesto, 2 delen olijfolie en 1 deel citroensap.
Onderstaande spiezen zijn van krieltjes, voorgekookt en gespiest aan dunne twijgjes. Ook lekker en aromatisch is het om de krieltjes aan rozemarijntakken te spiezen. Ik had al ons hele rozemarijnstruikje moeten snoeien om genoeg takken voor zo'n grote groep te hebben. Dat heb ik dus maar niet gedaan. In plaats daarvan heb ik een paar takjes rozemarijn als decoratie tussen het 'takkenbos' gestoken.

En voor al die mensen die nu denken: "waar blijft het vlees?". Dat was er wel, maar het past nu eenmaal niet op een vegetarisch kookblog.