Speltcake met blauwe bessen en zure room

De lekkerste baksels, wordt vaak gezegd, zijn de mislukte exemplaren. Appeltaarten die te vroeg uit de vorm gehaald worden en door de warmte uit elkaar vallen; broden die gebarsten korsten hebben waar dat niet zouden mogen, maar waardoor ze er wel smakelijker uitzien.

Deze speltcake met blauwe bessen voeg ik aan dit rijtje toe. Alle bessen waren naar beneden gezakt, waardoor de cake niet goed uit de vorm te krijgen was en uiteindelijk in meerdere delen tevoorschijn kwam. Normaal wentel ik het fruit even door de bloem, waardoor het over het algemeen beter verdeeld door de cake blijft. Dat had ik nu niet gedaan. Een mogelijke reden voor deze 'mislukking', maar de smaak was heerlijk en de structuur lekker klef door het vocht van de bessen. Een droge cake is aan mij niet besteed.

Het recept voor de speltcake met blauwe bessen was in eerste instantie bedoeld voor de rubriek Kokenderwijz in het magazine Kinderwijz, waar ik tweemaandelijks voor schrijf. Uiteindelijk kregen zij van mij een ander recept met blauwe bessen en krijgt de speltcake een plekje 'in de keuken'.

De donkere kleur van de cake komt overigens door de palmsuiker die ik gebruikt heb. Op SuikerWijzer kun je hier meer over lezen.

In plaats van speltbloem kan natuurlijk ook tarwebloem gebruikt worden.

125 gram roomboter

150 gram (palm)suiker

sap en rasp van 1 citroen

125 ml zure room

3 eieren

200 gram (spelt)bloem

1,5 theelepel bakpoeder

snufje zout

200 gram blauwe bessen

Klop de boter met de suiker tot een romige massa. Voeg het sap en rasp van de citroen toe, evenals de zure room. Voeg één voor één de eieren toe en blijf nog zo'n vijf minuten doorkloppen. Zeef de bloem en bakpoeder en schep dit met het snufje zout door het beslag.

Wentel de bessen door wat bloem en schep dit voorzichtig door het beslag.

Doe het beslag in een beboterde cakevorm en bak de cake op 160' C in ongeveer een uur goudbruin.

Serveer de cake eventueel met een dot room en fijngehakte munt.

Speltbrood met tuinbonen, feta en munt

Een aantal zaterdagen per jaar is er in Deventer 'Brocante aan de IJssel'. Een gezellige markt met leuke oude spullen, die het meestal ook goed doen op de foodfoto's die ik maak.

Ik ben nog steeds op zoek naar een mooie oude spatel en een oud broodmes met een groen handvat, maar het zijn geen winkels waar je naar toe gaat om iets dergelijks te kopen. Je moet het net treffen en dat is ook wel weer het leuke van brocantemarkten. Soms kom je met verrassende andere spullen thuis, zoals dat leuke oude emaille bordje op de foto voor 50 cent. 

Deventer heeft natuurlijk meer te bieden dan de brocantemarkten. Het is een prachtige hanzestad en één van de oudste steden van Nederland. Alleen al struinen door de stad is de moeite waard.

Op zaterdag is er een kleine biologische markt waar ik een heerlijk speltbrood kocht van Sallands Houtovenbrood. 

Een mooi stevig brood met een bite en in dit geval erg geschikt om te beleggen met tuinbonen en feta.

Ik heb de tuinbonen in een pan met knoflook gaar gesmoord. Ik weet nog dat mijn moeder dat altijd met jonge tuinbonen deed in plaats van ze te blancheren. Dat was lekkerder, zei ze. Deze tuinbonen leken me klein genoeg om daar hetzelfde mee te doen. De grijze vliesjes gingen er grotendeels vanzelf af, waardoor de bonen nu dubbel gedopt zijn. Maar dat hoeft natuurlijk niet.

Sallands Houtovenbrood

Speltbrood

500 gram tuinbonen (ongedopt)

olijfolie

1 teen knoflook

peper en zout

feta

stevig brood

verse munt

Dop de tuinbonen en smoor ze met de uitgeperste knoflookteen in wat olijfolie gaar. Eventueel kun je ze dubbeldoppen, maar dat hoeft niet.
Breng de tuinbonen op smaak met peper en zout.
Snijd dikke plakken brood af (ambachtelijk brood snijd ik altijd zoveel mogelijk zelf) en beleg dit met feta en tuinbonen. Strooi er tot slot nog wat muntblaadjes over.

Stuffed Peppers

Vaak zie je in van die kleine lokale tavernes in Griekenland 'Stuffed Peppers' op de menukaart staan. Als mezze. Een heerlijk gerecht dat uit weinig ingrediënten bestaat en redelijk snel klaar is. Het meeste werk is nog wel om die zaadlijsten uit de pepers halen.

Verleden week vroeg ik via Twitter of iemand weet hoe deze pepers heten. Ik heb nog steeds geen idee. Vandaar dat ik ook geen andere titel voor het gerecht weet te bedenken. Het blijven dus de Stuffed Peppers, zoals ze ook in Griekenland genoemd worden.

Ik zie ze wel eens bij een Turkse of Marokkaanse winkel liggen, meestal met een stuk of tien in een zakje. Ze hebben de smaak van paprika's, maar ze zijn kleiner en smaller (zo'n 15 cm lang). Ze zijn echter weer groter dan de pepers die we kennen. 

Voor de vulling heb ik een mengsel gemaakt van feta met ricotta. Roomkaas zou ook kunnen. Of alleen feta, maar dan gaat de smaak van de kaas wel erg overheersen. 

8-10 groene zoete pepers

200 gram feta

200 gram ricotta

2 eetlepels olijfolie

peper en zout

4 eetlepels gehakte peterselie of oregano

Snijd de kapjes van de pepers en haal de zaadlijsten er met een mesje uit.

Meng de overige ingrediënten en vul hiermee de pepers. Duw het kapje er weer op en leg ze in een ovenschaal. Sprenkel er nog wat olijfolie over en bak de pepers op 200' C in een ongeveer een half uur gaar.

Griekse pasta met knoflook en kruiden

Kritharaki heet deze Griekse pasta in de vorm van grote rijstkorrels. Tot nu toe kende ik het alleen als bijgerecht bij een Griekse maaltijd; van die rode hoopjes pasta in tomatensaus.
Maar een tijd geleden zag ik in een supermarkt deze pasta liggen en besloot ik toch maar eens een zak mee te nemen. 
Kritharaki is overigens ook bekend onder de namen Orzo (Italiaans), Risoni (Engels), maar ook als Griekse rijst.

Ik heb de pasta klaar gemaakt met knoflook, amandelen en diverse kruiden uit onze kruidentuin. Op dit moment groeit en bloeit alles volop en het is eigenlijk zonde om er niet optimaal gebruik van te maken. Kruiden drogen kan altijd nog, maar vers smaakt het nu eenmaal anders.
Ik zou er normaliter wel op letten om kruiden bij elkaar te zoeken die ook wel bij elkaar passen, maar dat heb ik nu losgelaten. Ik ben gaan plukken totdat ik vond dat ik genoeg had. 
Vier flinke eetlepels gehakte verse kruiden zijn door het gerecht gegaan en het smaakte verrukkelijk.
De volgende kruiden heb ik hiervoor gebruikt: kervel, munt, citroentijm, dragon, oregano, marjoraan, bieslook en koriander. 

We aten dit gerecht met Griekse Stuffed Peppers. Een soort zoete pepers gevuld met feta, ricotta en oregano. Ik weet nog steeds niet wat de Nederlandse naam voor deze pepers is, maar enig speurwerk leverde me wel de namen Cubanelle peppers, Bull's Horn en Anaheim op. 
De stuffed peppers met foto's van de pepers zal ik binnenkort posten. 

300 gram kritharaki

flinke scheut olijfolie

3 tenen knoflook

1 kleine zoete peper 

(Cubanelle Sweet Pepper)

100 gram amandelen, grof gehakt

4 eetlepels gemengde verse kruiden

peper en zout

Kook de kritharaki volgens de aanwijzing op de verpakking gaar. Ik ben daar zelf van afgeweken door de gare pasta even af te spoelen. Het hoort eigenlijk niet zo, maar ik vind dat nu eenmaal lekkerder.

Snijd de zoete peper in ringen of repen als hij wat groter is. Fruit de uitgeperste knoflook en de zoete peper in de olijfolie. Voeg de gehakte amandelen toe en bak dit even mee. Meng vervolgens de pasta en kruiden erdoor en breng het gerecht op smaak met peper en zout.

Zowel warm als koud smaakt het prima, maar ik heb wel een voorliefde voor koude gerechten die eigenlijk warm horen te zijn.

Empanadas met kaas, uien en verse kruiden

Dertig graden op de thermometer, een mooi boek en empanadas binnen handbereik. Onze vakantie kan niet heerlijker beginnen.

En om het plaatje compleet te maken heb ik in de keuken gestaan om appelflappen voor onze bouwers te bakken en empanadas voor dit verhaal.

Een half jaar geleden kreeg ik van Asha van A Passion... de Liebster Award; een soort nominatie om mijn blog in de spotlights te zetten. Een paar maanden later kreeg ik ook van Marleen van Eten uit de volkstuin deze Award.

En echt, ondanks dat ik er tot nu toe geen aandacht aan besteed heb, voel ik me gevleid. Dus bedankt Asha en Marleen.

Bij de Liebster Award horen ook een aantal vragen. Ik ga ze niet allemaal beantwoorden, maar ik heb er voor nu drie uitgezocht die ik ook passend vind. 

1. Welke kunstenaar, fotograaf of chefkok inspireert jou?

Zonder twijfel Jamie Oliver, al heb ik al een hele tijd niets meer van hem gezien of gelezen. Maar ik herinner me nog dat hij in zijn kleine keukentje op tv te zien was en er een heerlijke zooi van maakte. Alleen al ernaar kijken vond ik een lust. Misschien dat hij er nu wel wat een show van maakt, maar toen vond ik hem gewoon puur.

Inmiddels heb je de wereld aan kookprogramma's en kijk ik er niet meer naar. Het is voor mij overdone. Misschien wanneer Yotam Ottolenghi een kookprogramma zou beginnen, ik toch overstag zou gaan. Hij heeft ook iets inspirerends. Beiden geven me het gevoel dat ik in de keuken m'n gang kan gaan.

Behalve koks zijn er ook twee foodfotografen die mij inspireren. Allereerst de fotograaf van Jamie Oliver, David Loftus. Ik maak nog steeds gebruik van zijn stylingtips.

En daarnaast Katie Quinn Davies van het prachtige blog What Katie Ate. Zulke mooi foto's!

2. Wie zou je nog graag willen inspireren?

Eigenlijk zou ik iedereen wel willen inspireren, maar dat gaat niet. Wel probeer ik mijn passie over te brengen met foto's, recepten en verhalen en hoop ik zo in ieder geval iemand te kunnen inspireren. Dat zou mooi zijn.

3. 30 april 2013, de kroning! Wat zou jij koken voor de happy few?

Empanadas! 

Ik weet eigenlijk niet of het nu typisch Argentijns is, want volgens mij kom je deze gevulde deeghapjes zowat in heel Zuid-Amerika tegen, maar met een Hollandse vulling lijkt het me een heerlijke traktatie voor de 'happy few'. Een beetje van beiden en een keer geen oranje buitenkant.

Voor deze empanadas maakte ik een korstdeeg met een vulling van Gruyère (niet echt Hollands, maar wel lekker), ui en verse kruiden, in dit geval dragon, hysop en bonenkruid. 

Behalve korstdeeg kun je ook gistdeeg, bladerdeeg of croissantdeeg gebruiken en iedere gewenste combinatie als vulling. In het kookboek 'Gevulde deeghapjes' van Rosalba De Magistris staan lekkere suggesties.

Voor het korstdeeg

250 gram (spelt)bloem

125 gram roomboter

1 eierdooier

5 cl water

snufje zout

Optioneel

knoflookpoeder

peper

Voor de vulling

geraspte kaas (naar keuze)

1 à 2 sjalotten, fijngehakt

2 flinke eetlepels verse kruiden, fijngehakt

Meng de gezeefde bloem met de boter tot een kruimelig geheel. Voeg de dooier, het water en zout (eventueel knoflookpoeder en peper) toe en meng alles tot een stevig deeg. Laat het zo'n 20 minuten in de koelkast rusten.

Rol het deeg dun uit met een deegroller en steek met een glas of pasteivorm cirkels uit het deeg. 

Verdeel de kaas, ui en kruiden erover. Bestrijk de randen van het deeg met wat losgeklopte eigeel. Vouw het deeg dubbel en druk de rand lichtjes aan (of gebruik ene pasteivormpje om de empanadas te maken).

Bestrijk de empanadas met losgeklopt eigeel en bak ze in ongeveer 20 minuten op 180' C goudbruin.

Het aantal empanadas is afhankelijk van de grootte van de cirkel. Voor de baktijd en temperatuur maakt het geen verschil.

Salade van jonge sla met dadels en amandelen

Mevrouw S. heeft me alweer op de vingers getikt. Maar mijn dagen vullen zich op dit moment met zoveel andere bezigheden, dat mijn bijdrage aan m'n eigen blog alleen nog maar bestaat uit het denken eraan. Dat klinkt triest, maar zo is het nu eenmaal. Zelfs het uitgebreid koken en bakken van nieuwe gerechten schiet erbij in.

Gelukkig ben ik wel nog regelmatig aan het fotograferen en probeer ik bij te houden wat andere (food)bloggers bezig houdt. En koken blijf ik natuurlijk doen.

Voor mevrouw S. en al die anderen die met smart wachten op een nieuwe bijdrage op mijn blog, is hier een vervolg op de mutabbaq. Een heerlijke salade van Ottolenghi uit het kookboek 'Jeruzalem'. Inmiddels heb ik al vier varianten op het recept gemaakt en het blijft heerlijk. 

De oorspronkelijke salade wordt gemaakt van jonge spinazie, maar iedere slasoort kan hier wat mij betreft voor gebruikt worden. Wat de salade speciaal maakt zijn de amandelen en stukjes brood die worden gebakken en gekruid met sumak. En natuurlijk de zoete smaak van de dadels. Ik koop zelf verse (Medjool) dadels. De schil daarvan is in ieder geval niet zo taai als de kleinere gedroogde dadels.

Tot slot is deze salade heerlijk met heel veel verse kruiden. Koriander, platte peterselie, munt. Afzonderlijk of een mix ervan. Gebruik wat je lekker vindt.

1 eetlepel wittewijnazijn

1/2 middelgrote rode ui

100 gram ontpitte Medjool dadels

30 gram boter

2 eetlepels olijfolie

2 kleine pitabroodjes of Libanees platbrood

(ongeveer 100 gram)

75 gram ongezouten amandelen

2 theelepels sumak

1/2 theelepel gedroogde chilivlokken

150 gram jonge bladsla

2 eetlepels citroensap

zout

verse koriander, peterselie en/of munt

Maak de ui schoon en snijd deze in dunne halve ringen. Snijd de dadels overlangs in vieren. Meng de ui, dadels, azijn en wat zout en laat dit ongeveer 20 minuten marineren. Giet de azijn eraf.

Snijd het brood in stukjes. Verhit de boter met 1 eetlepel olijfolie en bak hierin de amandelen en het brood goudbruin. Voeg de sumak, een beetje zout en eventueel de chilivlokken toe. Laat het afkoelen.

Meng de sla met het brood en de amandelen. Voeg de dadels met rode ui, de overgebleven olijfolie en citroensap toe. Hak de verse kruiden grof en strooi die erover.

Mutabbaq uit Jeruzalem

Een tijdje geleden mocht ik weer een hele dag in de keuken staan om te koken. Ons bezoek bleef eten en ons bezoek staat zelf regelmatig in de keuken om bijzondere gerechten te maken. Type hobbykok en lekkerbek in tweevoud. 
Reden voor mij om een aantal nieuwe gerechten te gaan maken en uit te testen. Ik had Jeruzalem van Yotam Ottolenghi en Sami Tamimi nog niet zolang in huis en hoewel er natuurlijk genoeg andere mooie kookboeken zijn met heerlijke recepten, besloot ik dat ik uit dit kookboek een aantal gerechten zou gaan maken.
Jeruzalem vertegenwoordigt een enorme mix van keukens door de vele culturen die de stad rijk is. Behalve Arabisch getinte gerechten zie je ook de Zuid-Europese sfeer erin terug komen. Italiaans, Grieks, Frans en vast nog meer.
In het boek is er een heel hoofdstuk aan gewijd en het is leuk om te lezen waar de Jeruzalemse keuken uit bestaat.
Overigens is Jeruzalem geen vegetarisch kookboek, maar er staan voor mij genoeg lekkere recepten in, evenals boeiende achtergrondinformatie en mooie foto's.

Via Pinterest kwam ik een filmpje tegen van Mutabbaq uit Jeruzalem. Een heerlijk dessert voor als er gasten komen, staat in het boek. En zo werd dit het nagerecht. 
Een combinatie van ricotta, verse geitenkaas, filodeeg en een zelfgemaakte siroop. Je kunt het gemakkelijk van te voren maken, al dan niet afgebakken. We hebben de mutabbaq lauwwarm gegeten maar ook koud smaakt het goed, zo niet nog beter. 

Behalve de mutabbaq maakte ik onder andere de heerlijke salade met dadels en amandelen, gebakken en bestrooid met sumak en een ovenvariant op de conchiglie (pastaschelpen) met yoghurt, doperwten & chilipeper. 
Ik hoop ook deze gerechten binnenkort een keer te kunnen posten.
Het recept voor de mutabbaq heb ik gehalveerd t.o.v. het recept uit het boek en nog is het een royale portie voor vier personen.

Onderstaand de link van Pinterest naar het YouTube filmpje waarop te zien is hoe Yotam Ottolenghi en Sami Tamami de mutabbaq maken.
http://pinterest.com/pin/12947917651044676/ 

65 gram gesmolten boter

8 vellen filodeeg

250 gram ricotta

125 gram verse geitenkaas

gehakte ongezouten pistachenoten

6 eetlepels water

140 gram fijne kristalsuiker

1,5 eetlepel citroensap

eventueel een paar druppels oranjebloesemwater

Vet een ovenschaal met een lage rand in met wat gesmolten boter. Knip de vellen filodeeg doormidden.

Bekleed de bodem van de ovenschaal met een vel filodeeg, bestrijk het met boter, leg er weer een vel deeg op en ga zo door tot de acht halve vellen op zijn. Overhangend deeg wordt later weggesneden.

Meng de ricotta met de geitenkaas (of roomkaas als je dat liever hebt) en verdeel het mengsel over het deeg. 

Bestrijk de kaas met wat gesmolten boter en leg de overige vellen filodeeg erop, elk besmeerd met boter.

Druk het deeg aan de rand goed aan en snijd eventueel overtollig deeg weg. Bestrijk het geheel nogmaals met boter. Kerf met een mes vierkantjes in de mutabbaq tot bijna onderaan. 

Zet de mutabbaq tot gebruik afgedekt weg of bak hem in een voorverwarmde oven op 200' C in ongeveer 25-30 minuten goudbruin.

Maak ondertussen de siroop door het water, de suiker en citroensap aan de kook te brengen en ongeveer twee minuten ta laten pruttelen. 

Schenk de siroop als de mutabbaq uit de oven komt gelijkmatig uit over de bovenkant. Laat hem tien minuten afkoelen en bestrooi de mutabbaq met gehakte ongezouten pistachenoten.